"Μοιάζω με πουλί γιατί συνομιλώ με τα λουλούδια τις νύχτες", με χαιρετάει μία νυχτοπεταλούδα που ήρθε κι έκατσε στον καρπό του χεριού μου. Την περιεργάστηκα καθώς παρέμενε σιωπηλή πάνω στο χέρι μου. Είχε ένα ομοιόμορφο παλ γκρι χακί χρώμα με χρυσοασημί ιριδισμούς, το πρόσωπο της έμοιαζε με ερωδιού και δεν ξεπερνούσε τα δύο εκατοστά μήκος. Εφόσον τη χάζεψα έτσι σιωπηλή όπως ήταν ανυπομονώντας για τα επόμενα λόγια της, πέταξε ξαφνικά τραγουδώντας μου "Η ζωή είναι χρυσή γιατί χωρίς το χρυσό δεν μάχεσαι." Έμεινα να σκέφτομαι την αντανάκλαση των φτερών της στο φως αναλογιζόμενη αν εννοούσε μόνο το μέταλλο ή αν εξαιτίας αυτού δεν αποσαθρώνεται η Γη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου