Μία ιστορία από το Υπερπέραν κι ένα Χρώμα, σχεδόν.

"Μας πάει κατρακυλώντας!", λέει η Λίλιθ στον Πίτερ Παν στη συνάντηση των Πνευμάτων τους κοντά στον Ήλιο. Ήταν πολύ καλοί φίλοι. "Αυτή η Σελήνη", του λέει, "έχει θυμώσει με την πλευρά μου, ως Τίγκερμπέιλ, σε μία άλλη οπτική μου σε σχέση με τη Γη. Γνωριζόμαστε από τότε ακόμα που ο Ήλιος της έστειλε το σπέρμα του και γεννήθηκε η Γαία. Είπα ένα μυστικό της. Το ξέρεις καλά ότι δεν τολμάω να το επαναλάβω γιατί επιβαρύνεται ο θυμός της. Με ψάχνει στις διαστάσεις, με ψάχνει στις διόδους του νερού μεταξύ των κενών των Χωροχρόνων που υπάρχει το Γκρι του Νi στον πλανήτη μας (κρατώντας σαν σύμβαση το άπειρο δεδομένο). Κάπου εκεί εμβάθυναν στη συνείδηση της επαφής των αισθήσεων, αλληλοκοιταχτήκανε τα δύο τους Πνεύματα και συμφωνώντας έγειραν το βλέμμα στη Σελήνη καθώς τα Πνεύματα τους βρισκόντουσαν κοντά στον Ήλιο.

"Το Φως φέρει τον Πάγο.

Όλα είναι ο C. Σκέψου το.

Τί θα ήμασταν χωρίς την οργανική ύλη!", της λέει ο Πίτερ Παν.

"Ίσως είμασταν Ελαιόδεντρο", απαντάει εκείνη ως Τίγκερμπέιλ. "Η οργανική ύλη είναι μέρος μας, όχι το όλο μας".

Και τότε η Λίλιθ άρχισε να τραγουδά στη Σελήνη να της ικετεύσει τη συγγνώμη της!

Μία τόσο δα ιστορία

"Αν το καλοσκεφτείς, είναι τόσο μικροί και ασήμαντοι όλοι τους για'μένα, που μόνο από κάτω τους μπορώ να μπω, να με πατάνε, να στηρίζονται", εκμυστηρευόταν ο Θεός με πίκρα στο μικρό μυρμηγκάκι που είχε κάνει κατοικίδιο Του από τότε που αυτό εισέβαλε στην ατμόσφαιρα Του, να Του ζητήσει τη Δύναμή Του για το Καλό στον πλανήτη Γη.

Μία ολόκληρη ιστορία

Ο δεσμός και η χελώνα που νίκησε με τον σταθερό αργό της ρυθμό, κρύβονται σε μία γωνιά του δάσους. Η χελώνα δηλαδή κρύβεται από το πλήθος. Παρακαλάει τη χελώνα, που ντρέπεται, ο δεσμός, "Βγες", "Βγες, να χαρείς!", "Βγες να δημιουργήσεις την σταθερότητα που την αποφασιστικότητα νικά για τρόπαιο! Ο αγώνας σου, εκείνος, ενάντια στο λαγό, μας έσωσε! Εμάς, που αγαπάμε χρόνια!"

Εξάντληση

"Κατανοείς μία ψυχοφθόρα κατάσταση ενός ανθρώπου;", απευθύνεται ο Γιάννος στους φίλους του, όπου κάθονταν όλοι μαζί στο θάλαμο.

"Νομίζω όταν την έχει πάρει γραμμή, κι έχει εξαντληθεί, τον πιάνει τάση φυγής. Βέβαια δεν μπορείς να πας στο Υπερπέραν χωρίς τη διάσταση της Αγάπης. Η οποία τα έφτιαξε με τον κύριο Φως. Αυτόν που κουβαλάει τη Γνώση και την κατάρα της. Όλα στέκονται πάνω σε ένα απέραντο γαλάζιο! Ένα Βαθύ Μπλε ωκεανό. Και επιστρέφουν οι μπάλες; Κάποιοι την έσκασαν. Όμως αυτό, παίδες, στο βαθύ ωκεανό που χάθηκε, ζει και βασιλεύει στην ψυχή αυτού του ανθρώπου που περνάει μία ψυχοφθόρα κατάσταση."

Κάπως έτσι ένα παραμύθι έλαβε το τέλος του.

Σημειώσεις μονολόγων

Αν κάπου στηρίζεται η συνείδηση είναι στην αντίληψη.

Και λογικά η αντίληψη της ύπαρξης βρίσκεται στη φθορά της. Στη συνειδητοποίηση της.

Κατά κάποιον τρόπο τα οστά είναι η φυσική διατήρηση της ύπαρξης στο χρόνο. Η μαρτυρία.

Αν κάτι θέλει, λογικά, για την ισορροπία του Σύμπαντος της τρίτης διάστασης, μεταξύ της ύπαρξης και των διαστάσεων, το Όλον εν γένει, είναι αυτό που διατηρείται μετά την απώλεια της ζωής.

Αν η ενέργεια του δεν χάνεται αλλά σταθεροποιείται τότε η ύλη του που έχει απομείνει φέρει τα κοινά χημικά στοιχεία ή ενώσεις με την αντιστοιχία του στο Όλον!

Το πιθανότερο η ενέργεια του να παραμένει στην ατμόσφαιρα!

Τίποτα δεν χάνεται επειδή δεν μπορεί να απομακρυνθεί;

Πότε έχει αντίληψη και συνείδηση η ενέργεια;

Όταν υπάρχει μόνο μέσα στην έμβια ύλη;

Πότε ενεργοποιείται η έμβια ύλη; Όταν ξεκινά να φθείρεται.

Πόσο χάνεται όταν παύει να ζει;

Ίσως άλλο οι διαστάσεις και άλλο τα Παράλληλα Σύμπαντα!

Ίσως κάποια πράγματα να είναι πιο κοντά μας απ'ό,τι νομίζουμε.

..αν η σκέψη δημιουργεί ύλη τότε η φαντασία δημιουργεί κάπου πραγματικότητες; Ή μήπως τελικά Τέχνη;

Το μόνο σίγουρο χωρίς την παραγωγή και την ύπαρξη των υγρών της μάζας δεν επέρχεται δημιουργία και το οξυγόνο είναι πηγή ζωής.

Υποσημείωση: Ίσως στα πρωτόνια βρίσκουμε τη σοφία και σε δεσμούς υδρογόνου την ύπαρξη μέσα στην ατμόσφαιρα!

Τα χημικά στοιχεία πάντως είναι οντότητες.

Για τον Νεκτάριο Σαΐτη

Μονόλογος

Έχω την εντύπωση ότι η λάμψη της ψυχής είναι πεπερασμένη γιατί τα όρια της είναι η απόσταση της ταχύτητας του φωτός. Κάπως έτσι μπαίνει ο άνθρακας και την πιέζει, ας πούμε, στο να μην μπορεί η ψυχή να είναι εύκολα ευτυχής. Ο άνθρακας που παρεμβάλει στα φωτόνια της είναι κάτι σαν διάβρωση και ίσως η ύπαρξη του ίδιου του DNA στη βάση του. Η ψυχή είναι κάτι σαν το 'λιπαντικό' του DNA ή ένας μεταβολισμός του. Συνεπώς αν δεν μπορούμε να αποβάλλουμε τον άνθρακα ως δεδομένες υπάρξεις, ίσως μπορούμε να σκεφτούμε ότι η ακτινοβολία της ψυχής μας μπορεί να αγγίξει τις στιγμές ευτυχίας όταν επιτρέψουμε στον άνθρακα να διασπαστεί στο εύρος του γέλιου μας και να αποδεχτούμε ότι ο λόγος, η επικοινωνία, η αλληλεπίδραση έχουν υπόσταση στη γλώσσα της σιωπής. Αυτή είναι ραδιοσυχνότητες τουλάχιστον. Κάπως έτσι οι διασωληνώσεις μας, που είναι σαν τις ρίζες των δρόμων των συναισθημάτων μας που μας συνδέουν οφείλουν να έχουν εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια γιατί η αλήθεια είναι ότι το προσωπικό αφήγημα του καθενός προκύπτει από το αδίκημα εκείνο που κάνει τον άνθρωπο κλειστό και ίσως κομπλεξικό. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η η κακία είναι κόμπλεξ και τα κόμπλεξ σκοτωμένες ενέργειες της ψυχής, ίσως σημεία της με πολύ άνθρακα.

Όμως το Κακό φτιάχτηκε για να προστατεύει το Καλό και ο άνθρακας είναι η οργανική ύλη.

Κάπου εκεί το Χάος είναι φορέας ηλεκτρονίων που προκαλεί το μονοξείδιο του άνθρακα στην ύπαρξη.

Γιν και Γιανγκ.

Όλοι είμαι τόσο καλοί όσο και κακοί.

Όλοι φέρουμε τα ηλεκτρόνια της ύπαρξης.

Η μάζα μας είναι μία πεπερασμένη, υγρή και αέρια ενέργεια, συμπυκνωμένη σε ύλη, με όρια την μεμβράνη της σφαίρας της πραγματικότητας της τρίτης διάστασης.

Ο Ήχος στην έκρηξη του.

Περί ανέμων και υδάτων

-Άνιωθη;

-Όχι στις αισθήσεις.

-Και στα καθρεφτίσματα!

-Κάπου μεταξύ βίας και λίμπιντο έρχεται η αλήθεια στην αίσθηση.

-Δυσκολεύει;

-Πολύ.

Μία πολύ μικρή ιστορία

-Το θέμα είναι, όχι πού γέρνει ο ζυγός της δικαιοσύνης, το όλο θέμα είναι πού χάνει την ισορροπία του, πέφτει και σπάει.

-Θες να πεις ότι ακόμα και ο ζυγός της δικαιοσύνης έχει οπτικές;

-Ναι, πραγματικότητες.

Συζητάνε δύο μέλισσες, δίπλα σε κάτι αρχαίους πωρόλιθους, ρουφώντας εναλλάξ τη γύρη από αυτό το μικρό μοβ αγριολούλουδο.

..a tiny story

-Είμαστε Νικητές! -Πού; -Στη φαντασιακή πραγματικότητα! -Ποιοί; -Αυτοί με τις ανυπότακτες ματιές.

Μία ιστορία θρησκευτικών

-Τί θα κάνεις όταν πιάσεις το Τζόκερ; -Διαφάνεια και ειρήνη θα φέρω. -Γιατί; Ωραία δεν περνάμε; -Γιατί δεν είμαστε οι πουτάνες σας. Ίσως σας ευνουχίσω τελικά λίγο την τεστοστερόνη. -Ε, να την ευνουχίσεις! -Καλά πάνω κάτω θα σας πάω!, συζητάνε ο Διάολος με τη Λίλιθ βλέποντας τη Γη.

Μία πολύ μικρή ιστορία

"Η Θεία Δίκη είναι ο λεπτός ζυγός των συμπαντικών ισορροπιών", "Μην ξεχνάς ότι μέσα στο σύμπαν που γνωρίζουμε υπάρχουν υπάρξεις!", "Γι'αυτό σου λέω ότι η Θεία Δίκη είναι κάτι σαν το μηχανισμό του χάους", συζητούσαν χαμηλόφωνα, στα ερείπια ενός ναού, δύο μικρά παιδιά. Είχαν κρυφτεί πολύ καλά και είχαν χαλαρώσει πιάνοντας την κουβέντα. Έπαιζαν κρυφτό με το θείο τους και δυο φίλους του. Συγχρόνως τα δύο μικρά παιδιά είχαν στο νου τους να μην τους ανησυχήσουν χαμογελώντας ζεστά μέσα τους αλλά και πικρά.

Ήταν πολύ σημαντικός εκείνος ο ναός! Ανήκε στην περίοδο της αλλαγής μεταξύ δύο αρχαιολογικών εποχών. Γιόρταζαν εκείνη την ημέρα, στην τεράστια αλάνα του, οι κάτοικοι της περιοχής.

Ο ναός είχε βομβαρδιστεί στον πρόσφατο πόλεμο από κάποιους διεστραμμένους, Κάποιους που καταγράφονται ως κτήνη. Κάπως έτσι τα δύο μικρά παιδιά, με τη γαλήνη της ειρήνης, είχαν πιάσει κουβέντα για τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, τον Θεό και τους θεούς. Είχαν κρυφτεί πολύ καλά. Ο θείος τους όμως δεν είχε ανησυχήσει. Το ήξερε ότι δύσκολα θα κερδίσει με τους φίλους του το παιχνίδι. Τους έψαχναν ήδη μία ώρα. Μόνο ένα γατί ανησύχησε.

Μία ιστορία σαν πρόταση

"Είμαι πολυπρισματική!", λέει η ζάχαρη περήφανη μπαίνοντας στον αχνιστό καφέ. "Τί εννοείς;", τη ρωτάει απορημένος ο καφές. "Ότι είμαι ένα διαμάντι που ακτινοβολεί και λάμπει, τί άλλο να εννοώ;", του απαντάει με στόμφο λιώνοντας μέσα του.