Μία ιστορία από το Υπερπέραν κι ένα Χρώμα, σχεδόν.

"Μας πάει κατρακυλώντας!", λέει η Λίλιθ στον Πίτερ Παν στη συνάντηση των Πνευμάτων τους κοντά στον Ήλιο. Ήταν πολύ καλοί φίλοι. "Αυτή η Σελήνη", του λέει, "έχει θυμώσει με την πλευρά μου, ως Τίγκερμπέιλ, σε μία άλλη οπτική μου σε σχέση με τη Γη. Γνωριζόμαστε από τότε ακόμα που ο Ήλιος της έστειλε το σπέρμα του και γεννήθηκε η Γαία. Είπα ένα μυστικό της. Το ξέρεις καλά ότι δεν τολμάω να το επαναλάβω γιατί επιβαρύνεται ο θυμός της. Με ψάχνει στις διαστάσεις, με ψάχνει στις διόδους του νερού μεταξύ των κενών των Χωροχρόνων που υπάρχει το Γκρι του Νi στον πλανήτη μας (κρατώντας σαν σύμβαση το άπειρο δεδομένο). Κάπου εκεί εμβάθυναν στη συνείδηση της επαφής των αισθήσεων, αλληλοκοιταχτήκανε τα δύο τους Πνεύματα και συμφωνώντας έγειραν το βλέμμα στη Σελήνη καθώς τα Πνεύματα τους βρισκόντουσαν κοντά στον Ήλιο.

"Το Φως φέρει τον Πάγο.

Όλα είναι ο C. Σκέψου το.

Τί θα ήμασταν χωρίς την οργανική ύλη!", της λέει ο Πίτερ Παν.

"Ίσως είμασταν Ελαιόδεντρο", απαντάει εκείνη ως Τίγκερμπέιλ. "Η οργανική ύλη είναι μέρος μας, όχι το όλο μας".

Και τότε η Λίλιθ άρχισε να τραγουδά στη Σελήνη να της ικετεύσει τη συγγνώμη της!