"Τα σταυροδρόμια ορίζονται από την διάθεση της κάθε αναπνοής."
Βούτηξα στη λίμνη αποφασισμένη να κατευθυνθώ προς το ξέφωτο από ζούγκλα που είχε αποκτήσει υπόσταση όχι πολύ μακριά μου. Το νερό της ήταν δροσερό σαν θάλασσα την Άνοιξη και σαν ποτάμι αρχές Καλοκαιριού. Κολυμπούσα και προσπαθούσα όλο και περισσότερο να φτάσω στο ξέφωτο από ζούγκλα παρά να απολαύσω το μπάνιο μου. Είχα το κεφάλι μου ευθεία προς την κατεύθυνση του ξέφωτου από ζούγκλα και δεν κοιτούσα γύρω μου. Έτσι όπως κολυμπούσα το έβλεπα να παίρνει χρώματα μονοδιάστατα σαν να γινόταν αφίσα με κίτρινο φόντο. Εξακολουθούσα να έχω μόνο αυτό σα στόχο και γινόταν όλο και πιο ψεύτικο, όλο και πιο μακρινό. Ξάφνου ένα πράσινο πλατύ φύλλο σαν να απόκτησε όγκο μέσα στο κίτρινο χρώμα της αφίσας και μου έγνεψε να σταματήσω. Στην αρχή δεν άκουσα και το μακρινό ξέφωτο από ζούγκλα άρχισε να δείχνει σαν μία βιτρίνα από ψεύτικα στολίδια. Το πλατύ σκούρο φύλλο τίναξε την άκρη του στα νερά της λίμνης διατάζοντας με να σταματήσω αυτήν τη μάταιη προσπάθεια. Βγήκα από τη λίμνη κι έτσι βρεγμένη όπως ήμουν ξάπλωσα να στεγνώσω. Δεν γέμιζα λάσπη και δεν κοιτούσα προς το ξέφωτο από ζούγκλα. Ασυναίσθητα διαπίστωσα πόσο υπέροχα υγρασιασμένοι είναι οι βράχοι του βουνού. Με ένα υπέροχο χρώμα λίγο πιο ανοιχτόχρωμοι από το γκριζογάλανο της λίμνης. Δεν τους είχα παρατηρήσει πάρα πολύ. Είχαν διάσπαρτη πόα βλάστηση με ένα πολύ ωραίο επίσης βαθύ πράσινο χρώμα. Στάθηκα να τους θαυμάζω ξεχνώντας εντελώς το ξέφωτο από ζούγκλα που είχα βάλει σκοπό να φτάσω. Και αποφάσισα μέχρι να στεγνώσω να μην μετακινηθώ περισσότερο από εκεί.
Μία ανάσα και μία θαλπωρή. Μία ανάσα και μία στιγμή μπορούν να σε ηρεμήσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου