"Το απρόσμενο σε κρατά από ένα σπάγκο σφιχτά δεμένο. Ένα σπάγκο γερό μα και λεπτό. Φοβάσαι μην φθαρεί όμως δεν θέλει τέντωμα πολύ. Ούτε να τον αφήνεις χαλαρό πρέπει."
Πήρα την απόφαση να μην βουτήξω ακόμα στη λίμνη παρά να την περπατήσω. Είναι μεγάλη κι έχει ένα όμορφο γκριζογάλανο βαθύ χρώμα. Στο βάθος της βρέθηκα να κοιτάω από μακριά, ένα πυκνό από δέντρα και βλάστηση μέρος. Σκύβω το κεφάλι και νομίζω ακούω ένα μεγάλο καταρράκτη. Πρέπει να είναι ψηλός αλλά δεν έχω ορατότητα. Δεν σηκώνω το λαιμό μου και αισθάνομαι να βρίσκομαι κοντά σε αυτό το τόσο πυκνό πράσινο μέρος που είναι σαν να στέκομαι δίπλα σε μία μικρή ζούγκλα. Το ονόμασα ξέφωτο από ζούγκλα. Όλη η λίμνη πίσω μου έχει την αίσθηση του ορίζοντα αλλά περιβάλλομαι από τα ψηλά γκριζογάλανα βράχια του βουνού. Δεν με πνίγουν. Σηκώνω το κεφάλι και απομακρύνομαι από την υγρασία των δέντρων. Μία νιώθω να πλησιάζω το ξέφωτο από ζούγκλα και μία να απομακρύνομαι από αυτό. Είναι όπως οι οάσεις στην έρημο μόνο που έχω τους υγρούς βράχους του βουνού γύρω μου. Όταν σκύβω να χαζέψω το βαθύ γκριζογάλανο χρώμα της λίμνης βρίσκομαι ακριβώς δίπλα σε αυτό το ξέφωτο από ζούγκλα. Πλατιά σκούρα πράσινα φύλλα μου χαρίζουν τη σκιά τους και όταν σηκώνω το βλέμμα μου απομακρύνομαι πάλι. Δεν περίμενα ποτέ ότι η λίμνη θα έχει ένα τόσο βαθύ μα συνάμα ανοιχτό γκριζογάλανο χρώμα. Έχω μείνει να βρέχω το πόδι μου στο νερό της και σκέφτομαι το απρόσμενο. Ακούω πάλι τον καταρράκτη, κοιτάω προς την πλευρά του και το ξέφωτο ζούγκλα δείχνει να απόκτησε υπόσταση. Όχι δίπλα μου, λίγο πιο μακριά μου αλλά όχι μακριά μου. Έπρεπε μάλλον να βρέξω το πόδι μου στη λίμνη, να την εμπιστευτώ και να γοητευτώ από το χρώμα της. Να νιώσω το δέος της.
Ο σπάγκος που μας δένει είναι πάντα γερός στην αρχή. Οφείλει όμως να είναι ελαφρύς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου