"Η φαντασία είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός που αποτυπώνει τη ζωή στο Χωρόχρονο. Το τσαλάκωμα της είναι οι παλμοί των θαυμάτων. Μην ξεχνάς ότι χωρίς αγάπη δεν υφίσταται η διάβρωση. Και αυτό είναι το υπέροχο. Η φθορά", συνεχίζει να μου λέει η νυχτοπεταλούδα με την επικοινωνία μας με χρώματα. Είχα πάψει να την ακουμπώ με το δάχτυλο να δω αν θα φοβηθεί, παρά την άκουγα με μία μαγεμένη προσοχή. "Μα όλοι οι άνθρωποι σιχαίνονται τη φθορά!", της πιάνω την κουβέντα με τη σκέψη. "Μέσω της τριβής υφίσταται η ύπαρξη. Μέσω της καύσης που προκύπτει, κατανοούμε και κινούμαστε. Μέσω της διάβρωσης διατηρούμαστε. Όλα είναι νόμοι που δε θα καταρριφθούν, γιατί δεν υπάρχει αθανασία χωρίς τρόμο. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς χρυσάφι", συνεχίζει να στέλνει χρώματα. "Μα το χρυσάφι έχει καταστρέψει τους ανθρώπους! Τη Γη!", της επικοινώνησα με τη σιωπή. "Γι' αυτό πρέπει να μπει ξανά όλο πίσω στη Γη!". "Πόσο σοφά τα λες!", δεν άντεξα να μην της βγάλω λόγο. "Θα κοιμηθώ με την ελπίδα αυτή!", της χαμογέλασα και πήγα να ξαπλώσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου