Ώρα με γυροφέρνει μία βρωμούσα. Τρομακτική σαν γκρέμλιν, μα όση το νύχι του δείκτη μου. Την πιέζω να μου πει κάτι, ώρα τώρα. Αδιάφορη, γυροφέρνει πάνω στην Υψικάμινο, στα κλειστά πακέτα St Louis Blues, πάνω στο κινητό, στη λάμπα του γραφείου.
"Μην ακούς μόνο το χταποδάκι", μου λέει ξάφνου κάπως απόλυτη, ίσως θυμωμένη.
"Τίποτα και όλα φθαρτά", μου λέει χωρίς να το προσμένω", η αγωνία είναι που νικά".
